Stand van zaken in Santiago de Chile: kou, regen en heel veel studeerwerk.
De winter is hier eindelijk aangekomen en dan bedoel ik tot aan Santiago, ten noorde ervan is het gewoon eeuwig lente. Ik mag niet klagen want de regio heeft te maken met water te kort en te hoge gehalte van smog. Dat is gisteren goed gekomen, er heeft zo veel geregend dat de straten in rivieren waren veranderd en het openbaar vervoer in elkaar was gestort. De afgelopen 2 weken is het ook behoorlijk koud geweest, misschien neit heel koud maar het voelde heel koud aan.. de huizen hebben geen dubbelglas, laat staan verwarming. Toch maar een extra dikke trui gekocht!
Daarvoor ben ik een lang weekend in Chiloé geweest, een grote wens van me die in vervulling is gegaan. Het regent naar namelijk continu en toen ik zag dat het 2 dagen mooi ging worden heb ik de kans gegrepen. En wat is het toch de moeite waard geweest!
Chiloé, een eiland die zo dichtbij Chile ligt dat het onder de Region de los Lagos valt, terwijl het een hele andere cultuur, mentaliteit, landschap heeft. Heuvels en groen, heel veel groen. Het is er liefelijk met koetjes en schaapjes die een rustig leventjes hebben. Dit eiland leeft van de zalmkwekerijken en mossels/schelpjes/e.d. maar het gaat niet meer zo best met de zalmindustrie waardoor veel mensen werkloos zijn geworden en weer gedwongen worden om op het land te werken. Buiten de stad is dat ook activiteit nummer 1. Mensen wonen in een prachtig gebied, in houten huisjes en bebouwen zo wat voedsel voor zichzelf en om te verkopen en houden beesten. Wat wil je meer?
Chiloé, een eiland dat bekend staat voor haar mythen en legendes bijvoorbeeld over een schip dat zowel boven als onder water kan varen en die jonge maagden lokt. En zo zijn er ook allemaal weetjes waar je rekening moet houden, bijvoorbeeld er is een vogel dat als ie links van je zingt dan heb je voor altijd pech.
Door het prachtige weer heb ik een hoop avonturen kunnen beleven!
Wandelen door het Nationaal Park van Chiloé.. een oeroud bos dat vlak aan de kust ligt, een strandwandeling maken over een oneindig inmense strand waar je als enige bent. Voor je de Stille Oceaan, die dit keer rustig was en achter je de wilde duinen.
Castro, het hoofdstad(je) van Chiloé bestaat uit een paar straten en wordt vooral bezocht om de Palafitos, dat zijn typische huisjes aan het water. De mensen zijn compleet anders dan in het noorden, daar waar nog de oude andes cultuur heerst wordt heel veel waarde gegeven aan het kijken in de ogen en gedag zeggen, hier waar de chilote cultuur nog standvastig rechtop staat worden je ogen ontweken, laat staan gedag zeggen of even glimlachen. Mij is verteld dat de chilotes schuw zijn wat wel appart is als je bedenkt dat Castro overspoeld wordt door toeristen in de zomerseizoen. Contact maken met de lokale bevolking is dus zo goed als onmogelijk geweest.
Chiloé, een eiland dat bestaat uit heel veel kleine vissersdorpjes de ene mooier dan het andere, de ene meer verlaten dan de andere. En allemaal hebben ze een houten kerkje, een nalatenschap van de Jesuiten die hier hun werk "goed" hebben gedaan, er is nauwelijks sprake van sincretisme en het katholieke geloof heerst hier.
Een paar van deze dorpjes heb ik kunnen bezoeken: Cucao, Quemchi, Dalcahue, Achao...
Weer veel gewandeld, veel gezien en weer een bijna "vergeten" stukje van de wereld gezien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten