Het gehuchtje Socoroma opent haar deuren aan de wijde wereld met een welkomstgroet aan de ingang, het is een dorpje van maar liefst 30 a 40 permanente inwoners dat als een witte vlek tussen de Andes rijst. Een verzameling witte huisjes waarvan de helft onbewoond is en een plein vol met gekleurde bloemen, verzorgd en een kerk die op het punt staat in te storten. De huizen hadden vroeger daken van stro, nu zijn ze van zink wat lelijk is en niet isoleert. De nachten in Socoroma zijn koud en kunnen dalen tot wel 8 graden onder nul. Overdag is het warm want de zon wil hier niet zwakker worden en doet je huid barsten.
De groet aan de ingang van het dorp weerspiegelt het karakter van de bevolking: ze zijn gastvrij, staan open voor vreemdelingen en vertellen graag over hun dorp. Deze mensen zijn bescheiden en simpel, hun dagelijks werk bestaat uit het werken op het land en er voor te zorgen dat er eten op tafel komt. Ze werken hard om oregano, aardappels, maïs en soms wat andere extra dingen te produceren en houden dieren zoals koeien, schapen en kippen. Overdag zijn de straten verlaten want iedereen is aan het werk en ’s avonds voor het slapen gaan komen de oude vrouwtjes en oude mannetjes bij elkaar, altijd op dezelfde plek, om te praten over de dagelijkse dingen. Met een warme kleed over de schouders houden deze mensen de banden bij elkaar die deze gemeenschap doen leven. Er zijn geen jongeren, die zijn allang naar de stad vertrokken om te studeren, werken en een ander leven op te bouwen. De tradities, de verhalen over het volk, alle mythes en gewoontes zullen samen met deze mensen het graf in gaan.
Andere veranderingen zijn al duidelijker te zien. In plaats van de traditionele daken van stro zijn die nu van zink wat niet alleen lelijk is maar vooral niet dezelfde isolatievermogen heeft als stro. Er zitten grote kieren tussen muur en dak en je kunt je voorstellen dat met -7 graden ’s nachts deze mensen het behoorlijk koud zullen hebben. Eigenlijk zijn er wetten die deze constructies verbieden en die naar het behoud van het traditionele plaatje van het dorp streven, maar zoals in elk Latijns-Amerikaans land hebben deze totaal geen zin. In het dorp staat een enorm houten (in plaats van lemen) huis die niet wit is maar knal geel. Een verschrikkelijke verschijning in zo’n vriendelijk dorp. En nog iets wat wetten betreft: het trekpleister van het dorp is de kerk, klein, rustig en op slot. Toeristen worden keer op keer teleurgesteld want het oude vrouwtje die de sleutel heeft wilt de deur niet open doen. Ik geef haar groot gelijk want de kerk staat op instorten en waar blijft het geld om het op te knappen? De president van de gemeenschap zegt dat in 2010 de kerk als Nationaal Monument wordt verklaard en dat er geld komt, maar het zou wel erg jammer zijn als voor die tijd met een aardbeving de kerk zou instorten!
Voor de mensen van Socoroma is de aarde hun leven en de wat meer geleerde bewoners vertellen dat Socoroma een te traditionele manier van denken heeft om zich bezig te houden met toerisme. Mijn onderzoek naar toerisme in dit dorpje heeft tot weinig geleid. De mogelijkheden zijn groot maar er is geen geld, de mensen zijn te oud om hun levenswijze te veranderen en dat is ook iets wat ik niet zou willen. Er ontbreken de jongeren om zich met toerisme bezig te houden. Maar niet alleen voor dat, maar voor de tradities, de verhalen en alle geheimen van het dorp.
Groep die mee is gegaan naar Socoroma.
